شما در روزه، كمي از گرايش به دنيا منصرف ميشويد و در نتيجه يك غناي مختصري نسبت به دنيا در شما پديدار ميشود و لذا به يك اعتبار صفتي از صفات عُلياي خداوند يعني صفت «غني» در قلب شما تجلّي ميكند و نيازتان به دنيا كم ميشود و با خدا مأنوس ميگرديد. يعني اگر روزهدار همت خود را بلند كند و در طلب حق باشد، نور حق در اسم غنا در قلبش ميتابد و اين يك نحوه قرب به حق است.
با عرض سلام خدمت استاد محترم:
شما در تمام مباحث خودتان دربارة انقلاب اسلامي، هميشه فرض را بر اين ميگذاريد كه ما رسيدهايم به اينكه اين انقلاب، ظهور يك تمدن در مقابل تمدن غرب است، و سپس بحث خود را ارائهميدهيد. از شما ميخواهيم كه اين مسأله را براي ما روشن كنيد تا إنشاءالله اين بحث مقدّمهاي شود براي بحثهاي شما دربارة انقلاب اسلامي. و لذا محور سؤالات ما هم بر اين اصل استوار است كه «تمدن» را بشناسيم و بدانيم عوامل قدرت وبقاي يك تمدن چيست تا بتوانيم به تواناييهاي انقلاب اسلامي پيببريم، تا چنانچه به خوبي روشن شد انقلاب اسلامي طليعة تمدن آينده بشر است، آن هم تمدني كه جنبه هدايتگري دارد، نه اينكه مثل فرهنگ غرب حجاب فرهنگ هدايتگريِ فرهنگ انبياء است. بتوانيم خودمان را بيشتر به انقلاب اسلامي بسپاريم تا در نجات بشريت و خودمان قدمي برداشتهباشيم؛ چرا كه به تعبير شما تنها راه نجات بشريت در دوران جديد همين انقلاب اسلامي است. ولذا سؤال مشخس ما فعلا این است که« تمدن چيست و چرا بشر به آن نياز دارد؟ »
سوال:درمورد این که سائل در حال رکوع از اميرالمؤمنين(عليهالسلام) تقاضای مالی کرد و حضرت در همان حال رکوع انگشتر خود را به او داد و آیه آمد« اِنَّما وَلِيُّكُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَالَّذينَ امَنُوا اَلَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوة وَيُؤْتُونَ الزَّكوةَ و هُمْ راكِعُون» ،آيا نبايد آن حضرت در نمازخودمحو حق بودند و توجهي به سائل نميكردند ؟ و يا لااقل اگر خدا ميخواست ولايت ايشان را به مردم اطلاع دهد، در رابطه با آن وقتي كه تير را ازپايشان درآوردند و ايشان متوجه نشدند ، اين كار را ميكرد ؟
باسلام خدمت استاد ارجمند آقای طاهرزاده فردی را از نزدیک می شناسم که مبتلا به بیماری وسواس است. با اینکه می داند نظر دین مبین اسلام و مراجع عظام تقلید در این زمینه چیست، و همچنین خودش هم ابراز می کند که از وضع موجود خودش اصلا راضی نیست، یعنی برداشت من این است که تلقین های خانواده یعنی پدر و مادر و سایرین باعث شده که این مسأله در ذهن او رسوخ کند و زندگی خود و اطرافیانش فلج شود. به نظر شما با چنین فردی که از تذکرات اطرافیان هم خسته شده و در برابر آنان موضع گیری می کند چه باید کرد؟ وظیفه خود این فرد، و وظیفه اطرافیان در برخورد با او چیست؟ آیا بردن نزد یک روانشناس و استفاده از دارو در این زمینه می تواند کارساز باشد؟
